Karanasan sa nakaraang Lindol
Monday morning, February 6, 2012, was my unforgettable moment in life. We were having our last period class in physics at the CAS building. We were all set to fill up the evaluation form given by us. It was then an ordinary day that no one knows something bad would happen. After the filling up of the evaluation form, the evaluator thanks us for our cooperation. I, myself read only the pocket book and didn't pay attention to the evaluator. I suddenly feel, something that my armchair is shaking, then lalong lumakas at narinig ko nalang na may nagsabi na 'LINDOL'. I could not explain what I really feel that time, kinuha ko ang bag ko tapos ay sinubukan kung humakbang papalabas but we were trap kasi yung isa kong kaklase ay natumba at nahirapan siyang tumayo kasi malakas ang pagyanig ng lupa. Yung isa ko namang kaibigan ay sinubukang umupo kaya hinila ko siya at sinabihang "tayo na kasi baka magcollapse ang building". Medyo natagalan kami sa paglabas. I saw the bottles na nasa cabinet ni mam na isa-isang nahuhulog. Paglabas namin ng kaibigan ko ay mahina na ang pagyanig ng lupa.The students ouside are crying and shouting as we could feel parin yung earthquake. Akala ko ay naturang lindol lang iyon na hindi gaano lumikha ng pinsala. Nagtakbuhan ang mga students papunta sa ground so, I hurriedly run too as fast as I could. Pagdating namin sa ground ay nakita ko ang ibang mga studyante na nag- iiyakan at natatakot. Naupo ako sa gitna ng ground at ng marinig ko yung kaklase ko na sinabi nya na nagkaroon daw ng Tsunami sa La Libertad kaya umiyak na ako. Naisip ko na baka ng collased na yung bahay namin sa Tanjay kasi gawa lang iyon ng kahoy. Umiyak na rin ako sa pag aakalang iyon na ang kataposan ko. Tinawagan ako ng tita ko na pauwiin sa bahay at eh check yung pinsan ko at lola namin. Pumunta muna ako sa St. Francis at kinuha ko yung pinsan ko na nag- aaral doon. Nakita ko ang mga pader na gumuho at ang mga kalsada na nabiyak. Para akong nagkaroon ng truma sa nangyari. I didn't expect talaga na mangyayari iyon. Sa buong buhay ko, hindi ko na malilimutan ang lindol na yumanig sa buhay namin. Maraming namatay, nawalan ng tirahan at nasirang mga ari-arian. Sana ay hindi na bumaik pa ang lindol. I pray to God na sana hindi nya kami pababayaan.
Monday morning, February 6, 2012, was my unforgettable moment in life. We were having our last period class in physics at the CAS building. We were all set to fill up the evaluation form given by us. It was then an ordinary day that no one knows something bad would happen. After the filling up of the evaluation form, the evaluator thanks us for our cooperation. I, myself read only the pocket book and didn't pay attention to the evaluator. I suddenly feel, something that my armchair is shaking, then lalong lumakas at narinig ko nalang na may nagsabi na 'LINDOL'. I could not explain what I really feel that time, kinuha ko ang bag ko tapos ay sinubukan kung humakbang papalabas but we were trap kasi yung isa kong kaklase ay natumba at nahirapan siyang tumayo kasi malakas ang pagyanig ng lupa. Yung isa ko namang kaibigan ay sinubukang umupo kaya hinila ko siya at sinabihang "tayo na kasi baka magcollapse ang building". Medyo natagalan kami sa paglabas. I saw the bottles na nasa cabinet ni mam na isa-isang nahuhulog. Paglabas namin ng kaibigan ko ay mahina na ang pagyanig ng lupa.The students ouside are crying and shouting as we could feel parin yung earthquake. Akala ko ay naturang lindol lang iyon na hindi gaano lumikha ng pinsala. Nagtakbuhan ang mga students papunta sa ground so, I hurriedly run too as fast as I could. Pagdating namin sa ground ay nakita ko ang ibang mga studyante na nag- iiyakan at natatakot. Naupo ako sa gitna ng ground at ng marinig ko yung kaklase ko na sinabi nya na nagkaroon daw ng Tsunami sa La Libertad kaya umiyak na ako. Naisip ko na baka ng collased na yung bahay namin sa Tanjay kasi gawa lang iyon ng kahoy. Umiyak na rin ako sa pag aakalang iyon na ang kataposan ko. Tinawagan ako ng tita ko na pauwiin sa bahay at eh check yung pinsan ko at lola namin. Pumunta muna ako sa St. Francis at kinuha ko yung pinsan ko na nag- aaral doon. Nakita ko ang mga pader na gumuho at ang mga kalsada na nabiyak. Para akong nagkaroon ng truma sa nangyari. I didn't expect talaga na mangyayari iyon. Sa buong buhay ko, hindi ko na malilimutan ang lindol na yumanig sa buhay namin. Maraming namatay, nawalan ng tirahan at nasirang mga ari-arian. Sana ay hindi na bumaik pa ang lindol. I pray to God na sana hindi nya kami pababayaan.
NAKAkaawa namAN ANG SISTAH KO!!OMG
TumugonBurahin